Maigret en de varkentjes zonder staart by Georges Simenon

Author:Georges Simenon [Simenon, Georges]
Format: epub

Over de conclusies van Kachoudas en de behoefte van de hoedenmaker

Kachoudas lag op zijn knieen op de grond, met zijn rug naar het raam en voor zich, op een paar centimeter van zijn neus, de twee dikke benen en de dikke buik van een man die rechtop stond. De man die overeind stond was commissaris Micou, die door het nieuwe drama van gisteravond niet zo van de wijs gebracht was dat hij zijn kostuum vergeten was.

Het kleermakertje mat de taillewijdte, de heupwijdte, likte met de punt van zijn tong aan zijn potlood, schreef de maten op in een vettig boekje dat naast hem op de grond lag, nam tenslotte de maten van de pantalon. En gedurende die tijd stond meneer Labbe achter de kanten gordijnen voor zijn raam te kijken, vlak tegenover hem, op dezelfde hoogte. Was er acht meter tussen hen? Nauwelijks.

Kachoudas voelde ondanks alles iets als een koude luchtstroming in zijn nek. De hoedenmaker zou niet schieten, daar was hij wel zeker van. Maar kan men ooit helemaal zeker zijn? Hij zou, in de eerste plaats, niet schieten omdat hij geen man was die van vuurwapens gebruik maakt. Moordenaars hebben evenals andere mensen hun vaste gewoonten. Ze veranderen niet graag van methode. En dan, als hij schoot zou hij natuurlijk gegrepen worden.

Tenslotte, en dat was de voornaamste reden, de hoedenmaker vertrouwde Kachoudas. Dat was de kern van de zaak. Had het kleermakertje, in de houding waarin hij zich bevond, niet kunnen fluisteren tegen dat dikke standbeeld dat hij de maat nam:

-Verroert u zich niet. Doet u of er niets aan de hand is. De hoedenmaker aan de overkant, dat is de moordenaar. Hij staat voor het raam naar ons te gluren.

Maar hij deed het niet. Hij gedroeg zich als een eenvoudig, onnozel kleermakertje. Er hing een nare lucht op de tussenverdieping, maar Kachoudas had er geen last van want hij was gewend aan die wolvetlucht van de stoffen en hij was zo doortrokken van die lucht dat hij die overal heen met zich meevoerde. Bij meneer Labbe aan de overkant moest het naar vilt en lijm ruiken, wat nog onaangenamer is want die lucht is weeer. Elk vak heeft zo zijn eigen geur.

Waar moest een commissaris van politie dan eigenlijk naar ruiken? Dat was, precies gezegd, waar hij op dat moment aan dacht, hetgeen een bewijs is dat hij weer een zekere onbevangenheid teruggekregen had.

-Als u tegen het eind van de middag nog eens terug zou kunnen komen om te passen, dan hoop ik het kostuum morgenochtend klaar te krijgen.

En hij daalde achter de commissaris de trap af, liep in de winkel langs hem naar voren om de deur open te doen, waarbij het belletje tingelde. Ze hadden zelfs niet gezinspeeld op de moordenaar, noch op de oude juffrouw van de vorige avond. Ze heette Mollard, Irene Mollard, en de krant had de hele voorpagina aan haar gewijd.

Toch had hij een onrustige nacht gehad, zo onrustig dat zijn vrouw hem wakker gemaakt had om tegen hem te zeggen:

-Probeer je een beetje kalm te houden.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.